Beijing, 4 september (China News Service) - Een nieuw klimaatonderzoekspaper gepubliceerd in het internationaal gerenommeerde academische tijdschrift Nature suggereert dat de praktische bovengrens van de aarde voor het opslaan van koolstofemissies in rotsformaties wordt geschat op 1,46 biljoen ton.
Onderzoekers zeggen dat onder de huidige opwarmingscenario's deze limiet kan worden bereikt door 2200, waardoor landen de rol van koolstofbekrijksafwijkingen in hun emissiereductieplannen moeten heroverwegen.
Het artikel legt uit dat om nul - nul koolstofemissies te bereiken, koolstofdioxide -bronnen moeten overeenkomen met koolstofverwijdering door gootstenen. Een manier om dit te bereiken is door honderden of duizenden jaren vang- en opslagtechnologieën te gebruiken om koolstofemissies op te slaan in geologische formaties. Hoewel eerdere suggesties suggereren dat deze opslagcapaciteit verrassend groot is, is verder onderzoek nodig om de bovengrens te verduidelijken.
In deze studie, Matthew J. Gidden van het International Institute for Applied Systems Analysis in Oostenrijk, de hoofd- en bijbehorende auteur van de krant, samen met collega's en medewerkers in het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Duitsland, analyseerde stabiele geologische formaties, terwijl boekhouding voor risicofactoren zoals milieugevoelige locaties, afstand van bevolkingscentra, en ontbrak van de overheidsondersteuning, om de hoeveelheid geologische koolstof te kwantificeren. Hun onderzoek wees uit dat deze voorzichtiger schatting een potentiële geologische koolstofdioxide -opslagcapaciteit van 1,46 biljoen ton oplevert, een potentieel dat kan worden uitgeput door 2200.
Op basis van deze bovengrens suggereren de auteurs dat geologische koolstofopslag tot 0,7 graden van toekomstige opwarming van de aarde zou kunnen omkeren. Bovendien is ongeveer 70% van deze reserves op het land, met landen met een hoog opslagpotentieel, waaronder Rusland, de Verenigde Staten, China, Brazilië en Australië - waarvan de meeste belangrijke fossiele brandstofproducenten zijn.
De auteurs waarschuwen dat een belangrijke beperking van deze analyse is dat het geen rekening houdt met barrières voor het opschalen van koolstofafvang- en opslagtechnologie of voor andere technologieën die in de toekomst kunnen worden ontwikkeld. Daarom moeten beleidsmakers duidelijk de hoeveelheid benodigde koolstofopslag schatten en strategieën plannen om de koolstofemissies te verminderen.
